Niekiedy mówi się, że prawdziwa miłość nie potrzebuje słów, ponieważ jej istota jest duchowa i tkwi w tym, co wykracza poza wyrażenia słowne. Przejawia się w drobnych gestach, spojrzeniach, obecności i trosce, które nie wymagają werbalizacji. Momenty, w których bliskość z drugim człowiekiem opiera się na wzajemnym zrozumieniu bez słów, są wyjątkowo cenne. Takie chwile w szczególny sposób przyczyniają się do budowania więzi i zostają w pamięci na długo. Bywa, że są w nas żywe nawet wtedy, gdy nie żyje już osoba, która współdzieliła to doświadczenie. Jednak relacja kształtowana jest także poprzez słowa. Komunikacja interpersonalna, w tym również komunikacja niewerbalna, pojawia się wtedy, gdy rozmówcy mówią lub słuchają, akcentując i wydobywając to, co osobowe, ludzkie, osobiste. Taki rodzaj interakcji jest przeciwieństwem kontaktu bezosobowego (przedmiotowego) i polega na afirmacji drugiego „ty” – poprzez dostrzeżenie takich cech osoby jak jej wyjątkowość, godność, zdolność wyboru, wolność, refleksyjność, czy też zdolność do odpowiedzi. Z tą ostatnią cechą osoby wiąże się odpowiedzialność (ang. responsibility – ability to respond), która w tym kontekście może być rozumiana jako gotowość do zaangażowania i współtworzenia relacji, ukierunkowanie na pozytywne uczestnictwo.
Opublikuj komentarz